18 – Duo-cultivatie

We zoeken contact. We zoeken verbinding. We zoeken nabijheid. We zoeken naar een manier om te voelen dat we leven. We willen bevestigd worden in ons bestaan, we willen onze huid voelen, we willen aangeraakt worden en het contact met de buitenwereld herstellen. Het continuüm dat diep verstopt ligt in ons onbewuste, onder een dikke laag stopverf, bestaande uit al die momenten dat we de pijn niet wilden voelen.. dat continuüm komt tot leven op het moment dat we gezoend worden, op het moment dat iemand onze hand vastpakt en met verlangen in onze ogen kijkt, op het moment dat er huidcontact is, op het moment dat we naakt zijn en de situatie ineens klopt met iets dat we ons herinneren uit een ver verleden, een verloren paradijs waarin we in een constante staat van natuurlijkheid verkeerden. Eventjes komt dat verloren gewaande paradijs tot leven: naaktheid, intimiteit, contact, verbinding, nabijheid, genot, zachtheid, warmte. Het is er ineens allemaal, en het slapende instinct, het tot op het bot verkleumde instinct, het totaal verwaarloosde en onderdrukte continuüm wordt wakker en wil meedoen, wil terug naar de kloppendheid, naar de natuurlijkheid en het geluk dat het eens als vanzelfsprekend aannam, in een lang vervlogen jeugd van onschuld en plezier.

Zo kan het naderende contact, de belofte van seks met je partner aanvoelen – als een redding, als een zaak van leven en dood, als iets onvoorstelbaar ultiems en zaligs, als iets wat je voor altijd uit je isolement zal bevrijden, als iets goddelijks, als de uitkomst van al je dromen, als iets waar je je hele leven al op hebt gewacht, als een zegen, als genade, als het antwoord op al je gebeden, als een oase in de woestijn, als thuiskomen, als het einde van een lange, zware reis, als de beloning voor al je beproevingen, als balsem op je ziel, als de zoete omhelzing van geluk, als iets dat oneindig veel meer betekent dan al het andere in je leven, als iets waarvan je eigenlijk niet meer dacht dat je het ooit nog mee zou maken, als de ultieme troost, als de inlossing van een oude, vergeten belofte, als iets dat je aan het huilen maakt van ontroering, iets dat je stil maakt van ontzag, iets dat je doet jubelen van blijdschap, doet buigen van dankbaarheid.

Seks kan het proces van het herstellen van contact met het continuüm in hoge mate ondersteunen. Het heeft de kracht om het gevoelspantser als het ware te smelten, om je weer te laten voelen wat het betekent om echt te leven. Dat is wat ons overkomt als we goede seks hebben: even komen we weer tot leven komt, even zijn we in contact met waar het werkelijk om gaat, en het voelt zo vanzelfsprekend, zo moeiteloos, zo goed. Niets doet er verder toe, alleen jij en je geliefde, jullie genot en jullie verbinding.

Het streven is hier niet zozeer naar een utopische werkelijkheid. Het is makkelijk je een werkelijkheid voor te stellen waar ieder individu volledig in contact is met zijn of haar continuüm en gezond, gelukkig, volwassen, verantwoordelijk en wijs is, waar mannen en vrouwen relaties hebben die harmonisch, vervullend en inspirerend zijn, waar de seks altijd fantastisch is en waar alles vanzelf gaat, waar de samenleving in harmonie met de natuur leeft en waar criminaliteit, depressie en geweld vreemde begrippen zijn. Het is moeilijker om zo’n werkelijkheid te realiseren, en voordat het wellicht ooit zover is hebben we de werkelijkheid die er is. Het streven is dan ook niet naar een utopisch ideaal maar eerder naar een gezond realisme, een voertuig waarmee je kunt leren manouevreren in de gecompliceerde werkelijkheid die de onze is. Mogelijk levert dat een leven op dat zich in de richting beweegt van meer gezondheid, plezier, geluk, kloppendheid en zingeving, maar zonder dat je je blind staart op het doel, want voor je het weet ben je verdwaald in de onechte, pretentieuze, nietszeggende fantoomwerkelijkheid waar je nou juist uit probeert te komen.

De natuur is al miljoenen jaren op aarde. Je komt voort uit de natuur, de natuur is dat wat ontstaan is uit de intelligentie van de evolutie. Je lichaam is het meest verfijnde instrument wat er op deze aarde rondloopt, niets dient jou beter dan dit fantastische lichaam, niets registreert beter wat goed voor je is en wat niet goed voor je is, niets reageert beter op het leven dan je lichaam, omdat je lichaam de weerslag is van de evolutie, van de natuur, van het continuüm. Beschaving bestaat nog maar heel kort. Als je het in het licht van de evolutie bekijkt bestaat het nog maar een paar seconden. ‘Je leven is als een knipoog van Shiva’, zeggen de hindoes, waarbij Shiva het oerprincipe van het scheppende leven is. Beschaving is nog nauwelijks doorgedrongen in je cellen, het heeft je instincten hoogstens onderdrukt en afgestompt, maar heeft er niets, maar dan ook niets aan veranderd.

De afgelopen 2000 jaar heeft beschaving echter wel onze ziel opgeëist. Het is beschaving, niet natuurlijkheid, die bepaalt hoe we ons gedragen, hoe we onze babies verzorgen en hoe we seks hebben. En we voelen allemaal aan dat iets niet klopt. We zijn bang onze babies voor de rest van hun leven te traumatiseren omdat het verzorgen van babies niet langer vanzelf gaat, en goede seks is ook niet zo vanzelfsprekend meer. Het begint meestal goed, met aantrekking, opwinding en vrolijkheid. We zijn verliefd, we voelen ons veilig, we voelen ons gedragen en we geven ons over aan het genot dat we in ons lichaam voelen. We weten tot in het diepst van onze cellen dat het klopt, dat deze beweging, deze geur, deze aanraking, deze zoete zaligheid klopt, dus we denken er niet over na. We zoenen, bewegen, stoten en aaien. Het gaat vanzelf, het is niet moeilijk, het is natuurlijk. Er zijn geen gedachten, er zijn geen twijfels, er is niets anders dan het moment: twee lichamen die seks hebben.

Maar net zoals we in het gewone leven eerder momenten van kloppendheid hebben in een zee van afgescheidenheid, inplaats van momenten van ongemak in een zee van verbondenheid, treedt vaak hetzelfde op als we seks hebben. Op een zeker moment neemt beschaving het over. ‘Doe ik het goed?’, denk je ineens, en je wordt onzeker. Of beelden uit pornofilms die je hebt gekeken komen in je op, leiden je af en beïnvloeden onwillekeurig je volgende move. Of de adviezen uit de spirituele boeken die je gelezen hebt klinken door in je hoofd en je probeert uit alle macht niet klaar te komen, of juist wel, of alleen zij, of tegelijk.. Of je vindt er eigenlijk niks aan, hoe je ook je best doet, en je aandacht is vooral gericht op het pogen dit niet te laten merken. De numbness die zich in je ontwikkelde vanaf je vroegste kindertijd doet zich gelden: je lichaam is ongevoelig, je sensoren hebben zich lang geleden al teruggetrokken, je bent numb. Hoe groot je verlangen naar voelen, naar genieten, naar verbinding, naar levend zijn ook is, inplaats van dat je dat voelt, voel je niets.

Het kan ook zijn dat dit fenomeen optreedt bij je partner. Jullie zijn heerlijk aan het vrijen, je geniet, en ineens is hij of zij ‘weg’. Dat wil zeggen: zijn lichaam is er nog wel, maar hij is er niet meer. Je continuüm neemt waar dat het contact tussen jullie verbroken is, je continuüm vertelt je dat je partner op dat moment niet aanwezig is. Dat voelt een beetje als vallen. Als je continuüm goed zou werken zou je onmiddelijk stoppen met vrijen, rechtop gaan zitten en checken wat er mis is met je partner. Je continuüm geeft immers aan dat iets niet klopt! Misschien is hij komen te overlijden, of heeft hij een hartaanval, of is hij door een indringer die jullie niet opgemerkt heeft in de rug gestoken, of ademt hij niet langer en moet je iets uit zijn keel verwijderen. Je continuüm heeft geen agenda voor wat er waarschijnlijk aan de hand is: hij is verdwenen in zijn fantoomwereld van afgescheidenheid. Het is voor het continuüm in je uiterst verwarrend als dit gebeurt, zoals zoveel dingen die we als normaal, lees beschaafd ervaren.

De stelling: ‘Dit is niet goed, dit moet anders’ roept onherroepelijk weerstand op, of het nou waar is of niet. Wanneer je hoort of leest: ‘De manier waarop je seks hebt is onnatuurlijk en maakt dat je eerder dood gaat’ roept waarschijnlijk eerder irritatie op dan nieuwsgierigheid.

Vanuit het inzicht dat de manier waarop we seks hebben inderdaad onnatuurlijk is schiet je makkelijk in de kramp van ‘het moet anders’, wat leidt tot zelfveroordeling, zelfkritiek, onzekerheid, perfectionisme en pretentie. In de wereld van zelfontwikkeling en zelfuitgeroepen spiritualiteit komt dit heel veel voor. Het inzicht is er wel, maar de aanvaarding is er niet, en om weer zo gauw mogelijk een nieuwe comfortzone te creëeren ontstaat er iets als: ‘Dit is niet goed, maar dat geeft niet, want wij weten hoe het anders kan.’ Het ‘anders’ is dan meestal een nieuwe set van concepten, pijnvermijdende strategiën en verslavingen die weliswaar beter klinken dan bijvoorbeeld: ‘Ik wil neuken’, maar in werkelijkheid de ontkenning nog dieper inslijpen, omdat het nu bedekt is met een spiritueel sausje, zo glad is dat iemand nauwelijks nog normaal aanspreekbaar is. ‘Ik wil neuken’ wordt dan omgevormd tot: ‘Ik voel me op een diep zielsniveau verbonden met je’ of: ‘Ik denk dat ik je ken uit een vorig leven’, waarbij de leugen alleen maar groter wordt.

Kluun en van Rooyen rekenen af met precies deze vorm van gladheid en zelfbegoocheling door het om te draaien. Inplaats van pretentie en perfectionisme geven ze je ironie, zelfspot en brute eerlijkheid. De uitgesproken en onuitgesproken taboes ten aanzien van hoe je je niet hoort te gedragen als man, vrouw, echtgenoot, moeder, als intelligente, ontwikkelde, empathische, moderne en spirituele ziel, worden gezien en tentoongespreid door ze op haast karikaturale wijze uit te leven. Wanneer Kluun schrijft over zijn reis naar Ibiza terwijl zijn vrouw op sterven ligt en beschrijft hoe hij zich daar te buiten gaat aan coke en seks en tegelijkertijd uit alle macht probeert om niet aan zijn vrouw te denken is de pijn daarvan zo voelbaar dat het een opluchting is.[1] Hij is op dat moment in de werkelijkheid en gaat het aan – voor hem geen conceptuele werkelijkheid waarin de ziekte van zijn vrouw ‘vast ergens goed voor is’ of waarin hij zichzelf overstijgt in het aangezicht van de dood, maar een tot op het bot omarmen van het lijden, de pijn, het pijnvermijden, de verslaving, de zwakte, de emotie en de numbness. Wanneer van Rooyen beschrijft hoe ze haar lichaam haat als ze zwanger is omdat haar man om die reden geen seks meer met haar wil[2] doorbreekt ze daarmee de romantische obsessie die wij als samenleving hebben ten aanzien van babies. Ze doet niet mee met de ontkenning van de werkelijkheid rondom zwangerschap en geboorte, met het feit dat de meeste vrouwen zich beroerd voelen als ze zwanger zijn of niet eens zwanger hadden willen worden. Die lompe, exhibitionistische eerlijkheid waarmee ze haar echte gevoelens prijsgeeft zijn voor iedere vrouw een uitnodiging hetzelfde te doen.

Als er iets is wat we als heilig zouden moeten uitroepen dan is het wel de waarheid. Niet de waarheid als concept, maar de waarheid als: hoe het is. Er is maar één werkelijkheid, die op vele manieren beleefd en geïnterpreteerd kan worden. Abstraheren is een ander woord voor liegen. Het is een manier om de werkelijkheid te omhullen met een rookgordijn zodat ze niet meer gezien hoeft te worden. Eerlijkheid is de frisse wind waarmee je het rookgordijn kunt wegblazen. Eerlijkheid is een aangeboren eigenschap die heel moeilijk af te leren is. Kinderen kunnen niet anders dan eerlijk zijn, totdat ze van volwassenen leren om hun intelligentie te gebruiken om te zeggen wat er van ze verwacht wordt, met andere woorden: om te liegen. Toch duurt het minimaal zeven jaar om een kind te trainen om te liegen, en zelfs als ze tien is zal ze er nog grote moeite mee hebben en is het voor ons volwassenen aandoenlijk hoe het niet lukt om de leugen te verbergen, omdat haar lichaamshouding, stembuiging, gezichtsuitdrukking en oogopslag onwillekeurig zullen onthullen dat ze liegt.

Het vuur in de tong

Agni Yoga is een vrij onbekende yoga-traditie die ook wel Vuur-yoga wordt genoemd.[3] Het element vuur wordt bij Agni Yoga geëerd en gebruikt om het lichaam en de ziel te zuiveren. ‘Het vuur in de tong’ verwijst naar het feit dat wanneer we iets durven uitspreken het haar lading verliest. Geheimen en verborgen gevoelens en gedachten die we in ons hart opslaan en niet durven laten zien vergroten ons onbehagen en ons gevoel van afgescheidenheid. Wanneer we datgeen wat we met ons meedragen uitspreken bevrijden we de lading van het uitgesprokene en ontstaat er weer ruimte voor beweging, contact, uitwisseling, verandering en dynamiek. Eerlijkheid is de sleutel hiertoe.

In het vrijgeven van de spirituele kennis van de afgelopen dertig jaar is ook de kennis over seksualiteit in relatie tot spiritualiteit in het Westen bekend geworden. De Kama Soetra kwam al begin deze eeuw naar Europa, maar pas de afgelopen tientallen jaren zijn technieken en theoriën uit de tantra en het taoïsme bekend geworden en worden ze onderwezen, meestal door westerlingen, in cursussen en trainingen die enorm variëren qua niveau, tijd en prijs.

Zowel de tantrische als de taoïstische oefeningen en meditaties hadden en hebben tot doel om door middel van het activeren en leren beheren en kanaliseren van seksuele energie in het lichaam processen in gang te zetten die bijdragen aan gezondheid, ontspanning, vitaliteit en genezing van het lichaam. Een volgende stap is het activeren van seksuele energie om op zielsniveau processen in gang te zetten die bijdragen aan het genezen van trauma, het ontwikkelen van het gevoelsbewustzijn en het in staat zijn je bewust en verantwoordelijk te gedragen in verbinding tot jezelf en anderen. Een derde stap is het activeren van seksuele energie om je intelligentie en kennis te vergroten, helder te leren denken en in staat te zijn je perceptie van de werkelijkheid uit te breiden.

Het is niet voor niks dat de kennis over het transformeren van seksuele energie in een spiritueel proces eeuwenlang geheim gebleven is. Pas de laatste jaren is de kennis daarover vrijgegeven en wordt in het Westen met meer of minder succes geëxperimenteerd met eeuwenoude technieken en rituelen uit de vedische en taoïstische tradities. Seksuele energie is bijzonder krachtig en licht ontvlambaar. Seksuele energie is zo potent dat ze bijzonder moeilijk te temmen is, en in die zin is het een gevaarlijke bezigheid om seksuele energie op te wekken. Het is vergelijkbaar met atoom-energie: we kunnen het oproepen, maar we zijn er ook bang voor, omdat we er zo makkelijk de controle over kwijtraken. Eén druk op de knop en miljoenen mensen verliezen het leven.

Bewust van de schade die onbeheerde seksuele energie kan aanrichten werd in de ashrams en kloosters waar tantra en taoïstische transformatietechnieken onderwezen werden alle training met de grootste voorzichtigheid, omzichtigheid en geheimzinnigheid benaderd. Talentvolle leerlingen werd zorgvuldig geselecteerd door ze te testen op doorzettingsvermogen, karakter, integriteit, discipline, trouw, eerlijkheid, intelligentie, aanleg, moed en incasseringsvermogen. Vervolgens werden ze minimaal zeven jaar getraind ter voorbereiding van de seksuele training. In China werden daarvoor disciplines gebruikt als kungfu, Qigong en Tai Chi, in India was dit yoga. Meditatie was bij beide richtingen even belangrijk, al kenden de verschillende scholen verschillende vormen van meditatie. Een derde pijler wat betreft de traditionele scholen waar een spirituele ontwikkeling geënt werd op het werken met seksuele energie was het Tibetaans Boeddhisme. Helaas weet ik daar te weinig vanaf om er iets zinnigs over te kunnen zeggen.

De eerste zeven jaar van de seksuele training bestond uit dat wat binnen het taoïsme mono-cultivatie wordt genoemd. Mono-cultivatie behelst het eigen maken van de technieken en kennis uit de seksuele training die gericht zijn op het individu. De  De leerling werd geleerd om zijn eigen seksuele energie te kanaliseren en te beheren door middel van fysieke oefeningen, krijgskunst, meditatie en kennisoverdracht. Na bij elkaar veertien jaar van voorbereiding werd de leerling in staat geacht om te beginnen met duo-cultivatie: het opwekken en leren beheren van seksuele energie samen met een partner. In het ideale geval was de leerling begonnen met zijn training op 7-jarige leeftijd, dus nu was hij 21.

Wanneer een geschikte partner gevonden was, iemand die op alle niveaus bij de leerling paste, en wanneer beide leerlingen bereid waren om zich voor een periode van minimaal zeven jaar te binden, begon de derde fase van de training: de duo-cultivatie. Er werd absolute toewijding verwacht van beide partners. Het onderbreken van de training of de relatie werd als heiligschennis gezien en kwam zo goed als niet voor, mede door de vele jaren van voorbereidende training. Wanneer het toch gebeurde werd dat gezien als een mislukking die zo ernstig was dat het soms leidde tot het beëindigen van het leven van één of beide partners, of tot levenslange verbanning. Ook de leraren werden verantwoordelijk gehouden wanneer iets dergelijks gebeurde, en het gezichtsverlies en de nederlaag waren zo groot dat de meester zelf meestal in de nacht verdween en de rest van zijn leven ging zwerven.

Voor de oude taoïsten en tantrische meesters en meesteressen is het ondenkbaar dat de geheime kennis en technieken nu door vrijwel iedereen onderwezen en beoefend kan worden. Vaak met de beste bedoelingen, maar volkomen onwetend ten aanzien van de krachten die ze vrijmaken, bieden mensen tantrische of taoïstische trainingen aan. De mensen die meedoen zijn volkomen onvoorbereid en ongetraind, maar springen meteen naar de derde fase van de training, waarbij ze de eeuwenoude oefeningen doen met mensen die ze nog nooit eerder gezien hebben. De oefeningen werken, dat zal iedereen die ooit een tantra- of taoïstische training heeft gevolgd beamen. Heftige lichaamsprocessen komen op gang, intense emoties komen vrij, en soms duik je via een oefening direct in de ervaring van het continuüm, iets dat als een schok, een openbaring, pure extase of een heuse wedergeboorte ervaren kan worden. De seksuele intensiteit kan zo sterk worden dat je je afvraagt waarom je niet twintig jaar eerder zo’n cursus hebt gevolgd, en de ervaring van intimiteit en soms pure liefde die je in verbinding met je medecursisten ervaart kan zo ver gaan dat je het idee hebt dat je voor die tijd niet eens wist wat liefde was. Plotselinge inzichten kunnen je ideeën over de werkelijkheid voor altijd veranderen, oplossingen dienen zich aan en soms ben je ineens in staat om keuzes te maken die je tot dan toe niet kon of durfde te maken.

De ellende begint meestal pas daarna. Wat blijkt? Je lichaam kan de heftige beweging van seksuele energie niet aan, je wordt ziek of je voelt je weken nadien nog uitgeblust en doodmoe. Je ziel is zo geschrokken van de processen waar je in terechtgekomen bent dat je het geen plek weet te geven en problemen krijgt die je daarvoor niet had. Ondanks het feit dat je geen van je mede-cursisten kende blijkt dat je met veel van hen onbewust een band bent aangegaan die om een vervolg vraagt. Niet omdat je dat wilt, maar omdat dat is wat de oefeningen bewerkstelligen: een diepe hartsverbinding met degeen met wie je de oefeningen doet – een verbinding die minimaal zeven jaar duurt. Dat is voelbaar als het gevoel dat er voortdurend aan je getrokken wordt, of aan een leeg gevoel van binnen dat aanvoelt als gemis, als heimwee. Je hebt heimwee naar de mensen van de training, terwijl ze vreemden voor je zijn. Het is helemaal niet de bedoeling dat je je in die mate verbindt met vreemden, en het kan je welbevinden een enorme schok geven, alsmede de verbinding met de mensen met wie je écht een verbinding hebt in je leven onder druk zetten.

Wat ook veel voorkomt is dat je tijdens de training overvallen wordt door de ervaring van zo’n hartsverbinding en hem toeschrijft aan de persoon inplaats van aan de oefening die je op dat moment met hem of haar doet. Je gelooft dan dat je verliefd bent op die persoon, maar in werkelijkheid ben je verliefd op de ervaring die je op dat moment hebt, en heeft het niets te maken met de persoon. Dit is dus duidelijk een geval van het persoonlijk maken van een onpersoonlijke ervaring, omgekeerd aan wat ik hierboven beschreef. Verliefdheid heeft te maken met het opengaan van het hart-chakra, Anahata, en bepaalde oefeningen hebben de kracht om dit te doen. Wanneer je echter geen onderscheid kunt maken tussen de oefening en de persoon zelf kun je de verkeerde conclusie trekken dat je je leven met deze persoon wilt delen. Als dit wederzijds is kan dit zich voortzetten tot weken, soms maanden na de training. Je hele leven kan overhoop gegooid worden door de heftigheid van de ervaringen die je tijdens je tantra- of taoïstische training hebt opgedaan. Mensen gaan scheiden, verlaten hun vrouw en kinderen, zeggen hun baan op, gaan verhuizen, geven bakken met geld uit, omdat niets er meer toe lijkt te doen in vergelijking met de intensiteit van de tantra- of Tao-ervaring.

Wanneer na een paar dagen, weken of maanden de roes uitgewerkt is merk je dat je niet in staat bent om je staat van bliss, verliefdheid of extase nog langer vast te houden. De gewoonheid van je leven en van de persoon van wie je dacht dat hij De Ware was dringen zich met geweld bij je op, en meestal val je verder terug dan voordat je de training ging doen. De verliefdheid gaat over, de seks wordt weer saai en het kan zelfs zijn dat alles wat je als positief ervaarde 180 graden keert en je regelrechte walging gaat voelen voor hetgeen je gedaan hebt en voor de persoon met wie je het gedaan hebt.

Zowel de roes, de verwarring, de onverantwoordelijkheid, de reactie als de schade die jij, je mede-cursist en je eventuele partner en kinderen oplopen door het beoefenen van tantrische danwel taoïstische oefeningen kunnen voorkomen worden wanneer je je goed voorbereidt en wanneer je nooit, maar dan ook nooit de oefeningen doet met een vreemde.

Wanneer je zeker weet dat je met iemand een persoonlijke hartsverbinding hebt, dat wil zeggen: wanneer je echt van iemand houdt; wanneer je bereid bent om een commitment van minimaal zeven jaar aan te gaan, waarbij je monogaam bent en jezelf op alle niveaus beschikbaar opstelt voor je partner, en je partner bereid is tot hetzelfde commitment, dan en alleen dan kun je een tantrische of taoïstische training met een partner aangaan. Het is bijzonder risicovol om met iemand met wie je geen stevige hartsverbinding hebt een tantrische of taoïstische training te gaan doen, en het is ronduit gevaarlijk en onverantwoordelijk om de eeuwenoude oefeningen, technieken, rituelen en meditaties met iemand te doen die je niet kent.

Ooit was de voltrekking van het huwelijk het ritueel dat een dergelijk commitment initieerde, maar zoals zoveel rituelen door religie zijn uitgehold, ontdaan van hun werkelijke inhoud en alleen nog maar een lege reeks van handelingen en regels zijn, zo is ook het huwelijk niet meer wat het geweest is. Op het moment dat de mens haar contact met het continuüm kwijtraakte en ze de zeggenschap over hoe ze moest leven in handen legden van kerk, regering en wetenschap, werd zelfs de oorspronkelijk heilige verbinding tussen man en vrouw niet meer dan een instituut. En toch geloven we er nog steeds in. De grootste atheïst en de meest verstokte vrijgezel krijgt tegen zijn zin tranen in zijn ogen of irritante gevoelens van ontroering als twee mensen voor een altaar staan en beloven elkaar trouw te zijn. Het maakt niet uit dat ze volgens de statistieken binnen een paar jaar weer gaan scheiden, of dat je zelf nog seks hebt gehad met één van hen, of dat ze moeten trouwen, of dat je ervan overtuigd bent dat ze niet bij elkaar passen – iets in het ritueel raakt aan een diep weten dat een echte verbintenis tussen een man en een vrouw heilig is.

‘Heilig’ wil zeggen: ‘heel’. Het woord komt van ‘holy’ ofwel ‘wholly’, dat ‘heel’ betekent. Het is terecht dat het woord ‘heilig’ bij veel mensen de nekharen omhoog doen rijzen, omdat het een woord is dat door kerkelijke en religieuze instituten zodanig is misbruikt dat het niet langer de zoete smaak van heelheid oproept, maar de bittere smaak van machtsmisbruik. ‘Heilig, heilig, heilig de Heer, de God der Hemelse Machten.’ Niemand weet nog langer over welke heer dit gaat, of wat bedoeld wordt met ‘hemelse machten’, het enige wat dit soort spreuken oproept is een vaag gevoel van angst, verveling en afkeer. Het is groots dat onze generatie erin geslaagd is zich vrij te maken van het juk van religie. Onze kinderen begrijpen al niet meer waar we ons zo druk over maken, omdat ze het niet meegemaakt hebben.

Maar terug naar het heilige aspect van commitment. Een waarachtig commitment is heilig omdat het bijdraagt aan heelheid in de zin van heling, heelwording, eenwording, het oplossen van afgescheidenheid en versnippering. Commitment is wederom een engels woord, net als numbness, dat zich moeilijk laat vertalen. Het is zowel toewijding, betrokkenheid als verplichting, samengesmolten tot één woord. Verplichting roept in de meesten van ons ook een nare smaak op, maar de verplichting van commitment is niet zozeer opgelegde verplichting, maar vrijwillige verplichting. Het is een soort verplichting die met vreugde, trots, blijdschap en dankbaarheid te maken heeft, die ons een gevoel van belangrijkheid en zingeving geeft.

Penetratie

Het woord penetratie beschrijft in wezen maar gedeeltelijk wat er gebeurt wanneer een penis bij een vagina naar binnen gaat. Bij het woord penetratie ligt de actie, de daad, het initiatief bij de penis: deze penetreert, dringt binnen in de vagina. Daarmee wordt de vagina vanzelf passief. Deze benadering is niet altijd correct, omdat de vagina ook bijzonder actief kan zijn. De vagina heeft zowel spierkracht als een energetisch vermogen om te zuigen en te trekken. Een opgewonden vagina, met name als de vrouw vruchtbaar is, zwanger wil worden of zich over het algemeen ontevreden en leeg van binnen voelt, kan een penis als het ware naar binnen trekken met zo’n kracht dat de man zich niet kan verweren. Het initiatief, de daadkracht, de macht ligt in zo’n geval bij de vrouw, en niet bij de man. Op een wat subtieler niveau kan de vagina ook met kleine bewegingen een penis verleiden om bij haar binnen te komen – haar lippen zijn dan als een mond die met kleine zuigbewegingen de penis naar binnen zuigen.

Vrouwen zijn zich niet altijd bewust van het feit dat ze dit vermogen hebben. Ze doen het wel, maar instinctief en onbewust. Dat ze daarmee bijdragen aan een wellicht te snelle penetratie naar hun zin ontgaat ze. In zekere zin is een te snelle penetratie niet alleen de verantwoordelijkheid van de man, maar ook die van de vrouw. Hetzelfde geldt voor het orgasme, maar die macht ligt niet zozeer bij de vagina als wel bij de baarmoeder. Een baarmoeder met zaadhonger kan zo’n zuigkracht ontwikkelen dat ze een man ertoe brengt om ondanks zichzelf vrijwel meteen klaar te komen wanneer zijn penis de vagina binnengaat. Een krachtige baarmoeder kan iedere man overvallen, waardoor hij soms klaarkomt terwijl hij het oprecht niet aan voelde komen en het ook werkelijk niet wilde. De kracht van de baarmoeder wordt in onze samenleving enorm onderschat, zowel door vrouwen als mannen. (Zie ook het hoofdstuk ‘De kinderwens-valkuil’)

Het initiatief van de penetratie kan dus zowel bij de man als de vrouw liggen. De onwetendheid wat betreft dit vermogen van de vrouw om de man te leiden en zelfs te dwingen tot ofwel penetratie of klaarkomen, geldt de algemene opvatting dat de vrouw willoos, zwak, passief of het slachtoffer is. Bij een gewelddadige penetratie van de man is dat natuurlijk ook zo, en iedere penetratie die niet met toestemming van de ander plaatsvindt is gewelddadig. Veel vrouwen klagen over het feit dat een man te snel ‘erin’ wil, maar zelden of nooit geven ze toe hoe onduidelijk ze zelf zijn in het aangeven wanneer ze er wel of niet klaar voor zijn. Wanneer een vrouw in een gelijkwaardige relatie haar vagina laat penetreren terwijl ze er eigenlijk geen zin in heeft of nog niet opgewonden of ontspannen genoeg is is dat haar eigen verantwoordelijkheid. Vaak stellen vrouwen zich zo passief of slachtofferig op omdat ze dat door de eeuwen heen zo gewend zijn. Ze geloven op een diep, onbewust niveau nog steeds dat seks iets is om de de man behagen, waar ze aan moeten toegeven omdat ze afhankelijk zijn van de man, omdat hij het geld inbrengt, omdat hij haar en de kinderen beschermt, omdat hij anders weg gaat, omdat hij haar anders pijn zal doen. De meeste mannen zijn echter meer dan bereid om aan alle wensen en behoeftes van een vrouw tegemoet te komen als ze hem een kans geeft. Er zijn weinig dingen die een man zo bevredigen als wanneer hij zijn vrouw bevredigt. Het feit dat veel vrouwen hun man deze diepe bevrediging onthouden door hem niet de informatie te geven die hij nodig heeft om dat te kunnen doen heeft is één van de vele manieren waarop vrouwen in het verborgene hun mannenhaat botvieren. Ze weten dat ze hem op die manier onzeker maken, frustreren en in zekere zin zijn natuurlijke autoriteit ontnemen. Het is een subtiele, gemene en zeer effectieve manier om mannen energetisch te castreren.

Er is nog een derde manier waarop een penis bij een vagina binnen kan komen, en dat is wanneer noch de man, noch de vrouw het initiatief neemt. De man en de vrouw liggen dicht tegen elkaar aan, de penis dicht in de buurt van de vagina. De penis kan een erectie hebben, maar ook volledig slap zijn. De seksuele partners kunnen naar elkaar kijken, zoenen of elkaar strelen, maar dit doen ze niet met het oog op de penetratie. Ze kunnen ook stil liggen en ontspannen, hun aandacht richtend op hetgeen ze waarnemen in de penis en vagina. Ze wachten. Ze wachten tot de penis als vanzelf naar de vagina toe beweegt, of de vagina zich als vanzelf opent voor de penis en de penis de vagina binnenkomt zonder dat precies duidelijk is hoe. Het initiatief van de penetratie ligt in dit geval bij de intelligentie van het continuüm zelf. Ze kan alleen maar plaatsvinden als zowel de man als de vrouw in staat zijn zich daaraan over te geven en zich als het ware mee te laten voeren door de eeuwenoude wijsheid die ze op dat moment toestaan door hun lichaam te stromen.

Opwinding en passie verhouden zich tot elkaar zoals een afgestreken lucifer zich verhoudt tot een brandend haardvuur van massieve blokken eikenhout. Een erectie uit opwinding voelt heel anders aan dan een erectie uit passie. Een penis die een erectie heeft vanuit opwinding voelt harder aan dan een penis die een erectie heeft  vanuit passie. De hardheid van een opgewonden penis heeft een ongeduldige kwaliteit en voelt daarom gespannen. De penis is onrustig en gejaagd, de kans op seks is aanwezig en hij wil geen seconde verspillen. Hij heeft de neiging zich op te dringen en om aandacht te vragen, hij duwt en rijdt tegen de hand, de mond, het been of de vagina aan alsof hij wil zeggen: ‘Schiet op!’ Eigenlijk wil een opgewonden penis maar één ding: penetreren en klaarkomen. Dat zijn eigenlijk twee dingen, maar vanuit opwinding kan het voorkomen dat een man klaarkomt op het moment dat of twee seconden nadat hij een vrouw penetreert. Een opgewonden penis kan niet denken en is zo hard en gespannen dat hij in zekere zin ook weinig voelt. Om te voelen heb je tijd en aandacht nodig, en die heeft een opgewonden penis niet.

Een penis met een erectie vanuit passie voelt heel anders aan. Inplaats van hard voelt de erectie eerder ferm aan, wat wil zeggen dat de penis ‘kneedbaarder’ is dan de opgewonden penis; zachter, maar daarmee niet minder krachtig. Vaak voelt zo’n erectie ook warmer aan. Iedere vrouw voelt het verschil tussen een opgewonden erectie en een gepassioneerde erectie, behalve wanneer ze door haar eigen numbness of afgescheidenheid geen of nog maar weinig gevoel in haar vagina heeft. Een opgewonden penis die bij haar binnenkomt kan angst en afkeer oproepen omdat er een aspect van agressie en ongeduld in zit, waardoor ze zich instinctief terugtrekt en de penis er soms zelfs door een onbewuste samentrekking van de spieren van haar vaginakanaal uit duwt. Een opgewonden erectie kan echter ook een golf van opwinding oproepen in de vrouw, vooral als deze gewend is aan orgasme-gerichte seks, waardoor ze heftiger gaat bewegen, in de richting van een orgasme. Zulke bewegingen brengen bijna iedere man tot ejaculeren, of hij wil of niet.

Wanneer een man van een vrouw houdt en ernaar verlangt bij haar te zijn, haar beter te leren kennen en zich op een diep en blijvend niveau met haar te verbinden, wil dat zeggen dat zijn ziel betrokken is bij deze verbinding. Wanneer de liefde voor zijn vrouw zijn ziel wakker maakt reikt deze uit naar haar via zijn penis. De zielekracht die in zijn penis stroomt veroorzaakt de erectie. Deze erectie is geduldig en aandachtig, houdt rekening met de vrouw en ervaart de seks als iets uiterst persoonlijks en bijzonders. Orgasme is bijzaak, waar het om gaat is de verbinding. De kracht van een dergelijke erectie is een smeltende kracht. Wanneer een man een erectie heeft vanuit passie wacht hij tot het juiste moment om bij een vrouw naar binnen te gaan. Hij heeft geen haast, en vaak wordt de penis tijdens het voorspel ook half of helemaal zacht om bij een volgende golf weer groter en steviger te worden. Wanneer hij dan uiteindelijk bij haar binnenkomt heeft dat een smeltend effect op een vrouw. Ze wordt zacht en ontvankelijk. Barry Long schrijft: ‘Een natuurlijke vagina manifesteert de puur vrouwelijke kwaliteit van ontvankelijkheid. Een echte vagina is ‘yielding’.’

Wanneer een penis vanuit passie met een vrouw vrijt en een vagina binnenkomt die letterlijk stijf staat van de opwinding zal hij een instinctieve reactie hebben om zich terug te trekken. Voor een gevoelige penis is het bijzonder onaangenaam om in een verharde, opgewonden, veeleisende vagina binnen te komen, ongeveer zoals het voelt om je penis in een bak met ijsblokjes te steken. Wanneer zijn geest op dat moment onafhankelijk van zijn lichaam opereert, dat wil zeggen: wanneer zijn fantasiën, verwachtingen, gedachten of conditioneringen persé seks willen op dat moment, kan hij proberen om toch door te gaan. Het is ook niet makkelijk om op zo’n moment eerlijk te zijn, te stoppen en te zeggen: ‘Sorry schat, maar je vagina voelt niet lekker.’ De enige oplossing is dan dat opwinding het overneemt, maar als de man niet wil of kan omschakelen zal hij binnen drie seconden zijn erectie verliezen.

Passie en opwinding gaan heel goed samen in één lichaam, maar passie in het ene lichaam en opwinding in het andere lichaam zorgt voor problemen. Twee mensen die vanuit opwinding seks hebben en fysiek bij elkaar passen zullen elkaar op lichamelijk niveau goed kunnen bevredigen. Wanneer dat het doel is moeten ze dat zelf weten. Twee mensen die vanuit het verlangen naar verbinding seks met elkaar hebben zullen wellicht nog betere seks hebben dan het opgewonden koppel, maar hoe dan ook: ze zijn aan elkaar gewaagd.

Wanneer echter de één gewend is aan seks vanuit opwinding en de ander gewend is aan seks vanuit verbinding is het heel vreemd, zo niet afstotend om seks te hebben. Als het ondanks de onnatuurlijkheid van de situatie toch gebeurt ziet het er zo’n beetje zo uit:

Als de man vanuit opwinding vrijt en de vrouw niet zal de man weinig voelen als hij bij haar binnenkomt en zal hij teleurgesteld zijn omdat ze niet lekker strak aanvoelt, en omdat ze zo weinig beweegt. De vrouw zal van mening zijn dat hij veel te hard en snel te werk gaat en zal niet genieten van de seks. Hij gooit er juist nog een schepje bovenop in de hoop dat ze daarmee wat geiler wordt, niet wetende dat hij daarmee het tegenovergestelde effect bereikt.

Als de vrouw vanuit passie vrijt en de vrouw vanuit opwinding zal de man, wanneer het hem lukt om in haar te blijven, heel voorzichtig en afwachtend zijn in de hoop dat zij wat zal ontspannen. Hij zal proberen haar aan te kijken of op een andere manier contact te maken. De vrouw zal teleurgesteld zijn omdat hij zo weinig doet en denken dat hij het niet lekker vindt, ze zal zijn penis nauwelijks voelen omdat hij maar zo weinig beweegt en ook niet zo hard is als een opgewonden penis, en ze is niet gevoelig genoeg om de gloed van zijn zielekracht te voelen.

Mannen en vrouwen vertegenwoordigen verschillende krachten, en hebben daarmee ook elk een eigen taak of rol als het gaat om seks of liefde tussen man en vrouw.

Kortweg kun je zeggen: De man moet leren aanwezig te blijven als hij bij zijn vrouw is, en de vrouw moet leren de man heel te laten als ze bij hem is. Toch hebben zowel man als vrouw redenen om niet aanwezig te zijn en om stuk te maken, namelijk de geaccumuleerde haat van eeuwen misbruik en wraak. Het is dus een moeilijke opgave, die nooit ingezet moet worden om juist die haat en pijn te versterken. ‘Je bent niet aanwezig schat’ wordt dan een nieuw wapen, of ‘nu ben je aan het stukmaken schat’ wordt een uiting van diepe minachting en vernedering. Ik denk dat het een verstandig uitgangspunt is dat zowel man als vrouw het werk bij zichzelf houden, dus als de man niet aanwezig is, zoekt de vrouw in zichzelf naar hoe ze hem stuk probeerde te maken. En als de vrouw stukmaakt, zoekt de man in zichzelf naar zijn afwezigheid. Zo voorkom je de voortzetting van het beschuldigen. ‘Ja, als jij zo vernietigend doet wil ik hier echt niet zijn!’ of: ‘Ik heb alle reden om stuk te maken, jij afwezige, onverantwoordelijke klootzak.’

Wat betekent ‘aanwezig blijven’ voor de man? Een man moet beseffen dat hij, of hij wil of niet, en los van wat hij als persoon heeft gedaan, representatief is voor de agressie die door de eeuwen heen geroofd, verkracht en misbruikt heeft, omdat hij een penis heeft. Het lichaam van de vrouw representeert de andere kant, haar lichaam heeft een accumulatief vermogen – iedere keer dat ze verkracht wordt, misbruikt of subtiel vernederd wordt neemt ze de pijn in en slaat deze op in de baarmoeder, eierstokken en vagina. Iedere vrouw wordt geboren met een hoeveelheid pijn van haar moeder en grootmoeders. Die pijn is werkelijk en terecht, en blokkeert als een soort stopverf de creativiteit en liefde van de vrouw.

Kortom: die pijn moet eruit. Dat is een belangrijke taak die de man heeft in het liefdesspel. Als hij (zijn penis) dicht bij de vrouw (haar baarmoeder) komt, komt die oude pijn in trilling, en een vrouw kan op dat moment niet anders dan die eruit gooien. Vaak gaat dit volkomen onbewust en weten noch de man, noch de vrouw wat ze overkomt.

Als een vrouw kwaad wordt haakt deze woede of andere emotie altijd vast aan die klomp van opgeslagen pijn van eeuwen. Het is als vuur dat onder hoge druk staat – als je even de deksel optilt krijg je een steekvlam. Het is logisch dat mannen (en ook vrouwen) hier bang van zijn. Waar komt een man zijn schaduw tegen? In de baarmoeder van een vrouw.

Een echte man is bereid om de woede, haat, smerigheid, afval, stank, rotting, pijn, wanhoop en al het andere dat zich ontlaadt als een vrouw zich echt opent mede te verteren. Hij is ook dan aanwezig. In zekere zin is dat de manier waarop je als man in dit leven het beste kunt leren in de vlam te staan. Meestal slaan de verwijten nergens op, en de haat geldt andere mannen, maar jij staat daar en lost een karmische schuld, een collectieve vergelding in, omdat je op dat moment de evolutie doorbreekt door niet weg te gaan, de vrouw niet te stoppen, te straffen, een prop in haar mond te doen, te verkrachten, te vernederen, uit te lachen, te negeren, te corrigeren met je redelijkheid of te doden. Dat is wat normaal is als vrouwen laten zien wat ze in de baarmoeder met zich meedragen.

Dat betekent niet dat een man zich moet laten koeieneren en een sul moet worden, of dat hij ‘de schuld’ op zich moet nemen, of dat hij straf verdient, of dat hij slecht is. Het betekent ook niet dat een vrouw niet heel hard moet werken om haar verslaving aan emotie los te laten, omdat ze daardoor niet ontlaadt en schoner wordt, maar alleen maar steeds weer compromitterende situaties opzoekt om nog wat stopverf toe te voegen aan deze lading in haar lichaam. Dat zijn valkuilen rond het thema, maar het thema verandert niet.

Dus als je als man ziet dat je in de verbinding met een vrouw deze draak getriggerd hebt, en als je ziet dat je vrouw totaal in psychose gaat en bevangen wordt door dat monster van verleden en begint te krijsen en met messen te gooien, is het beste wat je kunt doen het innemen en onmiddelijk verteren. Dat is de enige manier om het te doen verdwijnen, om het accumulerende proces om te draaien. Dat is bijzonder moeilijk, maar het is ook het mannelijkste wat er bestaat. Veel mannen ketsen het terug, meestal door middel van redelijkheid, en dan komt het alleen maar in overtreffende trap terug. Maar als een vrouw ziet dat een man blijft staan in haar razernij en haar respectvol blijft behandelen, zal ze vroeg of laat smelten. Achter of onder die klomp pijn zit namelijk eeuwen ongeleefde liefde. Niets maakt een vrouw zo vrouwelijk als wanneer ze eindelijk weer liefde kan voelen voor haar man.


[1] ‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun. ISBN:

[2] ‘De gelukkige huisvrouw’ van Heleen van Rooyen. ISBN:

[3] ‘Kundalini – Aghora II’ van Robert E. Svoboda. ISBN: 8171673430

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s